De vrolijke parkiet

Volkspark/Volière

andaag brengen we weer een bezoek aan de volière, hoofdzakelijk om te kijken hoe het met ons verdrietig turkoois parkietje gaat. Hij of zij heeft ons de afgelopen week wel beziggehouden en menigmaal vroegen wij ons af hoe het toch met hem zou zijn. Helaas komen we dat niet te weten, want als we de bewuste kooi naderen zit er alleen een paartje valkparkieten en een paartje goudfazanten. We horen wel allerlei getwitter en kwetterende geluidjes vanuit het binnenhok. En voordat we er erg in hebben worden we, bijna letterlijk, bestormd door een vrolijk gekleurd vogeltje met de naam Agapornis.

Dit beestje blijft, net als toen het turkooise parkietje, tegen het gaas gekleefd en het volgt onze camera's op de voet. Zij (ik vermoed dat het een vrouwtje is omdat ze iets lieflijks over zich heeft) zorgt dat ze daar zit waar we onze camera's op richten. Ook zij is, net als de bedroefde parkiet, erg gericht op mensen en gezelschap en ze kletst er lustig op los. Even later volgt haar maatje vanuit het binnenhok en die blijkt al net zo fotogeniek te zijn. Nóg twee andere Agapornissen, een groen/oranje en een knalgele met rood kopje, en een prachtig tweekleurig blauw parkietje raken aangestoken door de drukte en voegen zich bij het gezelschap.

Er volgt een luid getwitter en gekwetter onderling en ook de andere drie willen heel graag op de foto. Het wordt dan ook dringen bij het gaas, wat helaas resulteert in wazige foto's, maar het levert ook een aantal prachtige plaatjes op. Hoe mooi de andere vogeltjes ook zijn, het paartje Agapornissen steelt de show. De twee gaan een gesprek met ons niet uit de weg, flirten een beetje met elkaar en vooral met de camera en genieten schijnbaar van het hele gebeuren.

We blijven nog een poosje hoop houden dat ons turkoois parkietje zich binnen bevindt en zich door het luide gekwetter naar buiten laat lokken, maar na een kwartier heeft het beestje zich nog niet laten zien. Hieruit trekken we de conclusie dat het vogeltje misschien van verdriet is overleden. Ondanks het vrolijke tweetal dat gewillig voor onze lens heen en weer trippelt, stemt ons dat toch een beetje verdrietig. Het was leuk geweest als we vandaag een vrolijk vogeltje hadden aangetroffen, dat ondertussen aan zijn leven in de grote volière en zijn uitbundige medebewoners gewend geraakt was.
Hopelijk vergissen wij ons in het lot van de turkooise parkiet, en zit hij heerlijk thuis bij iemand die de hele dag tijd voor hem heeft en weer laat genieten van zijn leven. Dat zullen we waarschijnlijk nooit te weten komen, en het nare gevoel waarmee we hem een paar weken terug moesten achterlaten verdwijnt dan ook niet.

[17 juli 2010, Tekst & foto's: Rita Melgert]

Volkspark/Volière