Chickie (1)

Volkspark/Kinderboerderij

“Hee, jou ken ik! Ik dacht al dat je zou komen!”

p 30 juli maken we in de vooravond, bij een laaghangende zon, sfeervolle foto's van het park.
En natuurlijk gaan we ook even bij onze Koele Kippen kijken. De kleinste van het drietal zit al op ons te wachten, zo lijkt het. Bovenop het hek van de kinderboerderij. Voor kippen en andere vogels is dat hek natuurlijk geen barrière, ze kunnen er overheen vliegen of ze kunnen onder het toegangshek door kruipen. Dat doen ze regelmatig, maar ze keren ook weer spontaan terug. Ze voelen zich er dus thuis.

Het bruine, ‘geschubde’ kipje kijkt mij geïnteresseerd aan en laat mij ook heel dichtbij komen. Dan springt ze van het hek af, niet terug het park in maar naar de Albertsdijk en in mijn richting.
Ik ga andere dieren fotograferen die buiten het park lopen, en als die verder gelopen zijn zie ik mijn bruine kipje om mij heen drentelen. Het beestje kijkt steeds hoopvol naar mij op, als een kat die opgepakt en geaaid wil worden.

Ik ben wel wat gewend als het om de omgang met dieren gaat, maar dat een kip affectieve gevoelens voor mensen kan hebben, wist ik nog niet. Zou het ons werkelijk herkennen en doorhebben dat onze interesse voor ze oprecht is? Best mogelijk.

De onderste foto's, gemaakt door Rita, tonen aan dat de vogel werkelijk contact met ons zoekt. Omdat het zo'n aandoenlijk beestje is noemen we hem Chickie.

Dick, 4 augustus 2010

“Oeps, wie's dat dan weer? O ja, een menselijke sexegenoot van ons.”

“Maar ik ben toch het meest in een man geïnteresseerd. En ik vind jou leuk! Jij mij ook?”

“Wat doe jij??”

“Oh, is dat nou een fototoestel? Wat zit er in die toeter?”

“Kom ik er zo goed op?”

“En nog even van déze kant!”

“Ja, ik ben een plaatje, ik weet het.”

“Wa's dat dan voor raar wezen. Ben ik even blij dat ik er zo niet uitzie!”

Volkspark/Kinderboerderij